Category Archives: Statements

Mekong Migration Network (MMN) cautiously welcomes the ASEAN Consensus on the Protection and Promotion of the Rights of Migrant Workers, signed by the Heads of ASEAN States during the 31st ASEAN Summit.


Mekong Migration Network Statement

22 November 2017

Mekong Migration Network (MMN) cautiously welcomes the ASEAN Consensus on the Protection and Promotion of the Rights of Migrant Workers, signed by the Heads of ASEAN States during the 31st ASEAN Summit.

MMN is a sub-regional network of civil society organisations (CSOs) working to protect and promote migrants’ rights in the Greater Mekong Subregion (GMS). Given the significant impact that ASEAN policies on the protection of migrant workers will have in the GMS, MMN has actively engaged in ASEAN policy dialogues wherever possible.

MMN recalls the optimism and excitement among CSOs at the signing of the ASEAN Declaration on the Protection and Promotion of the Rights of Migrant Workers in 2007. Although the scope of the Declaration was limited, it nonetheless conveyed the expectation that ASEAN was intent on protecting and promoting the rights of migrant workers. With a commitment to contribute constructively to the follow-up process, various migrants’ rights networks, including MMN, joined forces to formulate the “Civil Society Proposal: ASEAN Framework Instrument on the Protection and Promotion of the Rights of Migrant Workers”.[1] Our joint proposal was submitted to ASEAN in 2009 and was warmly welcomed by Dr. Donald Tambunan, the then head of the Social Welfare, Women, Labour and Migrant Workers Division of the ASEAN Secretariat.[2]

Since then, in preparation for the formulation of an effective instrument, countless CSO and government meetings have been held, including the annual ASEAN Forum on Migrant Labour (AFML).

The Consensus is a result of these decade-long efforts. On a positive note, the instrument recognises the contribution of migrants to both sending and receiving countries, and reaffirms the respect for and promotion and protection of human rights and fundamental freedoms, as well as the principles of democracy, the rule of law and good governance.

While we are disappointed that the Consensus has practical limitations, since it is not legally binding and the clauses are subject to national laws, regulations and policies, we nonetheless hold out optimism in the positive spirit and moral principles expressed within the Consensus. We sincerely hope that Singapore, the next chair of ASEAN, will display progressive leadership in developing the follow-up action plan.

In particular, we urge ASEAN states to consider the following areas in developing its action plan:

  1. Mediation – While the responsibilities of receiving and sending countries are spelled out within the Consensus, greater clarity is required in terms of how respective countries will resolve situations where there is a contradiction or inconsistency in policies between sending and receiving countries. We urge ASEAN to develop an effective system of mediation whereby disputes and policy incoherence can be discussed and resolved in a constructive, non-confrontational and cooperative manner.
  2. Monitoring – While the responsibilities of ASEAN states are elaborated within the Consensus, no mention is made as to how they will work towards fulfilling their commitments. We urge ASEAN to establish effective monitoring mechanisms to oversee the progress made by member states on issues such as changes made to prevailing laws, regulations and policies to reflect the spirit of the Consensus. As implementation of the Consensus is subject to national laws, regulations and policies, there is an urgent need to develop a coherent approach to implementation to avoid ad hoc application. Furthermore, given the relatively weak negotiation position of sending countries, we urge ASEAN to pay special attention to the challenges faced by sending countries, while encouraging receiving states to facilitate efforts made by sending countries to protect the rights of their citizens overseas.
  3. Meaningful Dialogue with CSOs – In pursuance of the people-oriented community described in ASEAN 2025: Forging Ahead Together, we urge ASEAN to continue an informed and meaningful dialogue with CSOs, including trade unions and migrant-led associations, throughout the follow-up process, notably in relation to the formulation of its action plan and subsequent monitoring and reporting of its implementation.
  4. Inclusive Approach to Rights Protection – In the GMS, where countries share long land borders and where migration is characterised by its mixed nature, it is difficult to identify migrant workers “who become undocumented through no fault of their own”.  We urge ASEAN states to take the reality of migration in the region into consideration, avoid criminalising undocumented migrants, and be inclusive in its approach to applying rights protection, such as by recognising migrant workers’ right to a family life. Moreover, given notable absence of ASEAN policies on refugee protection, we urge ASEAN to adhere to the principle of non-refoulment and provide protection to the most vulnerable members of the migrant population who are in need of protection.
  5. Uphold the Principle of Non-discrimination – We welcome the fact that the Consensus undertakes to adhere to the principle of fair treatment with respect to gender and nationality. We urge ASEAN to take pro-active steps to ensure that this principle of non-discrimination is upheld broadly, including, but not limited to, at the time of recruitment, in workplaces, when accessing social services and when accessing justice systems. For example, we would urge Member States to pay special attention to the principles of fair treatment and non-discrimination in relation to meeting mandatory “health requirements” of receiving states. Such screening should be carried out with the sole purpose of protecting public health by preventing the spread of communicable diseases and not for the purpose of discriminating against certain populations, including, but not limited to, pregnant women and people living with HIV.


Finally, MMN wishes to reiterate the significant contribution made by migrant workers – both professional and low paid workers – in the region. While ASEAN is moving towards easing restrictions on the movement of professional workers in the region, migration policies for low paid workers, who are the majority of the work force in the region, remain restrictive. We would like to highlight the findings from the recent World Bank report, Migrating for Opportunities, which states that easing restrictions on labour migration in ASEAN can boost workers’ welfare and deepen regional economic integration.[3] We hope that ASEAN will take this finding into consideration when formulating migration policies and work towards easing restrictions on labour migration. After all, we hope that ASEAN is moving towards achieving the “caring and sharing” community to which all members of society, including migrant workers and their families, feel they belong.


Mekong Migration Network (MMN), launched in 2003, is a network of civil society organisations and research institutes promoting and protecting the rights of migrant workers and their families in the Greater Mekong Subregion. MMN currently has over 40 member organisations, and carries out collaborative research, policy monitoring, advocacy and capacity building. For more information about MMN, visit:

For inquiries about this statement, please contact:

Reiko Harima, MMN Regional Coordinator

(Email or Tel +852 93692244)

Omsin Boonlert (Thai and English), MMN Research and Advocacy Officer

(Email or Tel +66(53)283259 or +66 869238313)


Download PDF version here.



[1] Task Force on ASEAN Migrant Workers (TF-AMW), 2009.

[2] Ibid, page 9.

[3]Mauro Testaverde, Harry Moroz, Claire H. Hollweg, and Achim Schmillen, Migrating to Opportunity: Overcoming Barriers to Labor Mobility in Southeast Asia, World Bank, 2017, page 5.



MMN Statement on International Migrants’ Day, 18 December 2015

Today, 18 December 2015, marks the 25th anniversary of the International Convention on the Protection of the Rights of All Migrant Workers and Members of their Families  (ICRMW).  This is an apt opportunity to celebrate the enormous contribution migrants make to both the societies they live in and the countries they have left behind. Over many years, millions of migrants have powered the social and economic development of the Greater Mekong Sub-region (GMS). In this ever more interconnected region, patterns of migration are becoming increasingly complex, with migrants today forming the backbone of national economies, across both formal and informal sectors. However, their work continues to be undervalued and characterised by low wages and unsafe working conditions that few locals would ever tolerate. Labour rights violations such as breaches of minimum wage legislation, forced over-time, denial of paid sick leave, maternity leave and holidays, and substandard occupational safety and health, remain widespread.

Despite an urgent need to systematically address these issues, there continues to be a striking lack of political will, both at the national and regional levels, to protect the rights of migrants. Migration policies are in contrast increasingly driven by the demands of the corporate sector and the need to securitise migration flows to safeguard national security. There is an increased trend for GMS countries to establish Special Economic Zones (SEZs), some of which are designated to keep migrants along the borders and hence leading to isolation of migrants from mainstream society. We are concerned that forcing migrants to live in social exclusion is contrary to the principle of living together and is only likely to exacerbate existing problems.

With the ASEAN Economic Community due to be established by the end of 2015, this year has seen high level regional discussions on trade, investment and the freer movement of skilled labour. In spite of this unique opportunity, the regional body has shown an apparent lack of political will or capacity to realise protection mechanisms for all migrant workers. The process began by the signing of the ASEAN Declaration on the Protection and Promotion of the Rights of Migrant Workers in 2007, appears to have stalled indefinitely and no framework instrument to implement the Declaration has been put in place. Moreover in a year that has seen large numbers of people in the region risking their lives out of desperation, ASEAN has failed to respond to this migration crisis, in accordance with its vision of creating a “sharing and caring” community.

On the occasion of the 25th anniversary of the ICRMW, we urge all national governments to sign and ratify this important convention. We also urge ASEAN to develop migration policies founded on the principle of protecting the rights found within this instrument. Migration policies based on economic utility at the expense of workers’ rights are neither sustainable nor compatible with international standards. Law and policies that respond to abusive practices found in the GMS are in urgent need and must take into an account the continuum of exploitation experienced.

PDF [487 KB]

The MMN statement was covered by the following news:

Mizzima: Mekong Migration Network (MMN) stament on International Migrant’s Day

Press release: Mekong Migration Network launches the illustrated book “Dragon Lake” and lesson plans on the history of migration

On 27 and 28 October 2014, the Mekong Migration Network (MMN) in collaboration with the Centre for Peace and Conflict Studies, Chulalongkorn University, and the Foundation for Migrants from the Mekong Neighbourhood held a Mekong Symposium on Migration titled “Embracing Diversity: Seeking Multicultural Values and Mutual Understanding.” The symposium was attended by over 50 people including representatives from the Thai Ministry of Education, community based organisations, international NGOs, intergovernmental organisations, educational institutions and universities.

The symposium theme was a follow through from the Symposium on Living Together organised by MMN in February 2013, which focused on the issues of integration and social cohesion of migrants in the Mekong region. The Symposium on Embracing Diversity this week focused on the need for understanding multicultural values in order to achieve social cohesion, peace and human security in the region. Participants agreed that it is important to promote multiculturalism and that teaching this value in schools would help cultivate tolerance and celebrate diversity throughout society.

Also discussed at the Symposium were the specific challenges faced by migrants in the Mekong region, including limited educational and work opportunities, exploitation and abuse, and social problems such as discrimination, stigma, and social exclusion.

During the symposium, two educational materials developed by the MMN were launched.  The first was an illustrated book for children aged 6-7 years old, entitled “Dragon Lake.” The story follows a community of dragons who have a variety of characteristics and explores the importance of living together with neighbours who have different ways of life. The story is written in Thai, Burmese, Shan, Khmer, Lao, and English. The second educational material launched was a set of lesson plans on the history of migration in the Mekong region for children aged 10-11. Through participating in these interactive lessons, children are expected to learn that migration has always been a natural part of human history and continues to form an integral part of today’s interconnected world.

Representatives of Thailand’s Office of the Basic Education Commission fully participated in the Symposium. In response to the introduction of the above-mentioned educational materials, they stated that they were very inspired by the development of such materials, and that they believed that learning about migration was very important for children in the region. They also stated that the lessons on the history of migration could be integrated very well into the Thai curriculum on social studies.

The Symposium ended with participants proposing several future key actions that they would work on in order to further the aim of promoting social inclusion of migrants and celebrating the benefits of diversity. These included the following:

1. Develop an animated film version of the picture book “Dragon Lake” to enable wider circulation;

2. Develop more illustrated books on migration for children, including for children who stay in their countries of origin;

3. Advocate for the recognition of teachers in migrant learning centres and the provision of teaching and lesson planning materials for them;

4. With the aim of rolling out the lesson plan in all GMS countries, participant organisations will review current relevant initiatives in their home countries and hold consultations.


For any further information, please contact: or

Secretariat Chiang Mai office: +(66)53 283259


Link to Informational Flyer for the illustrated children’s book “Dragon Lake”

Link to Informational Flyer for the lesson plans on the history of migration in the Mekong region

PDF versions of the PowerPoints presentations are available below:

Ms. Wai Hnin Po Presentation

Professor Shajahan Presentation

Ms. Jackie Pollock Presentation

Ms. Pachara Sungden Presentation

Ms. Morn Hom Presentation

Mr. Yuriko Saito Presentation

Ms Liberty Thawda and Dr. Cynthia Maung Presentation

Ms. Estelle Cohenny’s Presentation

Dragon Lake Book Feedback Forms



IMG_0619  IMG_0621  IMG_0637

IMG_0652  IMG_0664  IMG_0740

IMG_0682  IMG_0749  IMG_0719






Statement, International Women’s Day 2014 Chiang Mai: “Change the View”

For Thai language, see below.

For Burmese language, click here.




Today, on International Women’s Day, March 8th 2014, we stand together as women – and call on our governments, our employers, our families and communities to take a step back and really look at us:  to consider who we are, see what we do and hear what we demand.  We invite you to see us, as women together, unified in our strength, in our will for change, and in our view of a society where women are seen as leaders, creators, change-makers and rights bearers. We invite you to CHANGE THE VIEW of women as you see us today!

Too often –society sees women’s work as second class – we are undervalued, underpaid and our work is often invisible.   In a world of inequality, where 85 people in the world now own more than the poorest 3.5 billion, women constitute 70% of the world’s poor.  Many of us work in industries where there are low wages, no labor rights protections and high levels of exploitation. We are often forced to work or migrate for low paid jobs just to support our families and communities.  As domestic workers women earn meager wages, are denied the most basic labour rights protections and subjected to abuse.  Women, who work in the garment industry, will make less in an entire year than one of the world’s richest people makes every second. Women who work in the sex industry are criminalized and society uses outdated laws which fail to recognize sex work as work and the role of sex workers as heads of family. Women’s work in caring for and supporting our families and managing our households is undervalued and unpaid in almost every community where we live and work.

Too often, our society sees women as victims without human rights and turns a blind eye to violence against women and girls.   Violence against women is normalized and as prevalent as ever at all levels of society and in all communities.  Women and girls face violence in the home, on the streets, violence perpetrated by family members, by community leaders, by police, and by the military – often without protection or justice.  Our governments continue to fail in their obligations under CEDAW to promote and protect our basic human rights of safety and security and non-discrimination.

Too often, our society views women as second class citizens and fails to recognize our basic rights to citizenship, health and education.  Many indigenous women in Asia are still denied basic citizenship rights, including the collective rights of indigenous peoples to our lands and resources, and the right to citizenship for us and our children.  Indigenous women, migrant women and sex workers face widespread discrimination by employers, government officials, schools and health clinics, and many women cannot access decent education for us or our children, or basic health treatment including life-saving HIV treatment.

Too often, the rights of women are seen as unimportant, especially if our rights stand in the way of the global development agenda. Indigenous, rural and poor women in Asia continue to face serious challenges for legal recognition and exercise of our collective rights under the UNDRIP and CEDAW. Indigenous women and rural women are being forced off our land to make way for dams, conservation projects, agri-business and corporate development projects. We are losing access to our forests and natural resources and facing forced displacement brought about by development aggression.

Too often, women are not seen and our voices are not heard by decision-makers.  Women are under-represented as politicians, law makers, in military, in government, in institutions of law and business, and in community leadership forums. We are excluded and marginalized from policy discussions on peace, security and economy and our views and concerns become invisible.  


Now in 2014 – we call for a CHANGE! It is time for women to be SEEN and HEARD!  It is time to CHANGE THE VIEW.


We want to change the view of the current global development paradigm – enforced by 1% of the elite in societies – that perpetuates inequalities of wealth, resources, and power between countries, between rich and poor and between men and women.

We want to change the view of justice for all women.  We want society to stand tall against the deep injustices for women, and for the people and women’s movements to rise, unite and demand development justice.  We want to see women have control over our land and resources, to have guarantees for our rights for decent work and a living wage, to be able to feel safe in our homes and our communities, and to be able to make decisions over our own bodies, sexuality and lives.

We want to change the view of society for sex workers and ask society to open their eyes to see us in a new way and hear our true voices.  To recognize that sex work is work so we can end the stigma and discrimination against us.

We want to change the view of society for migrant women – so that we are treated with respect, without discrimination and that domestic work and other non-formal sectors are viewed as acceptable work under the labour law so that all women workers will be protected.

We want an end to the gender oppression and exploitation of indigenous women and girls within the customary laws, practices and belief of indigenous peoples as well as within dominant society.

We want appropriate access to health services for women living with HIV. We want our society to provide more options and support for women’s roles in our own health management. Moreover, we want services from the government to also reflect the holistic needs of sexual health among women living with HIV.

We want to see our governments held accountable for the development and implementation of national and international laws and policies that uphold the rights of women and girls and promote equality and justice. 

As women today – we come from different places and positions, from different nationalities and ethnicities, from different beliefs and experience – yet our vision to CHANGE THE VIEW adds strength to our solidarity as women.  We invite our society to change their view – to join us today – to SEE our strength, to acknowledge our diversity, to respect our differences – and to heed our demands for change.

List of signatories

  1. MAP Foundation
  3. Asia Indigenous Peoples Pact (AIPP)
  4. Asia Pacific Forum for Women Law and Development (APWLD)
  5. Indigenous Women Network of Thailand (IWNT)
  6. Mekong Migration Network (MMN)
  7. Shan Women’s Action Network (SWAN)
  8. Women’s League of Burma (WLB)
  9. Burmese Women Union(BWU)
  10. We women Foundation
  11. Foundation of Child Understanding(FOCUS)
  12. Human Rights Development Foundation (HRDF)
  13. Women Studies Centre, Chiang Mai University (WSC)/FORWARD
  14. MPlus Foundation
  15. Kachin Women’s Association in Thailand (KWAT)
  16. Sangsan Anakot Yawachon Development Project(Sangsan)
  17. Raksthai Foundation
  18. Thai Positive Women network(TPWN)
  19. New Life Center Foundation(NLCF)
  20. V-Day Community
  21. Worker Solidarity Association(WSA)


Thai Kanchana Di-ut –, 085-8651979

English Tanya Lutvey –, 087-0515049

Burmese Thae Thae –, 083-5651937



วันสตรีสากล 8 มีนาคม 2557 เชียงใหม่



วันนี้ 8 มีนาคม 2557 เป็นวันสตรีสากล พวกเราเหล่าผู้หญิงมารวมกันเพื่อเรียกร้องต่อรัฐบาล, นายจ้าง,  ครอบครัว และ ชุมชนของเรา ให้ทบทวนและพิจารณาว่าเราเป็นใคร ให้มองสิ่งที่เรากระทำ, และให้รับฟังสิ่งที่เราเรียกร้อง โปรดมองเราในฐานะผู้หญิงที่มารวมตัวกันแสดงพลังความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยน แปลงความคิด ทัศนคติ มุมมองของสังคมที่มีต่อผู้หญิง ว่าเป็นผู้ที่สามารถก้าวเป็นผู้นำ เป็นผู้สร้างสรรค์ เป็นผู้นำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงและเป็นเจ้าของสิทธิอันชอบธรรม เราขอเชิญชวนทุกคนเข้ามาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ ตามสโลแกนของเราคือ“มองใหม่ให้บวก+จริง”

บ่อย ครั้งที่ผู้หญิงถูกมองว่าเป็นประชากรชนชั้นสอง สังคมลดทอนคุณค่าตัวตนของเรา เอาเปรียบเราและจ่ายค่าจ้างน้อยกว่าค่าจ้างขั้นต่ำ งานที่เราทำถูกหาว่าไม่สลักสำคัญ เพราะความไม่เท่าเทียมที่ดำรงอยู่บนโลกใบนี้ เห็นได้จากคนรวย 85 คน มีทรัพย์สินรวมกันมากกว่าคนจน3.5พันล้านคน ซึ่งในจำนวนนี้ 70 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง มีผู้หญิงจำนวนมากที่ได้รับค่าแรงไม่เป็นธรรมจากการทำงานในโรงงานอุตสาหกรรม อีกทั้งไม่ได้รับการคุ้มครองสิทธิแรงงานแต่ถูกเอาเปรียบเป็นอย่างมาก เราผู้หญิงมักถูกบังคับให้ต้องอพยพหรือยอมทำงานที่ถูกขูดรีดเพราะเราต้องหา เลี้ยงครอบครัวและชุมชน โดยเฉพาะผู้หญิงที่รับจ้างทำงานบ้านที่ได้ค่าแรงน้อยมาก และไม่ได้รับการคุ้มครองสิทธิแรงงาน หรือผู้หญิงที่ทำงานในโรงงานทอผ้าที่ได้ค่าตอบแทนในปีหนึ่งรวมกันแล้วยัง น้อยกว่ารายได้ของคนที่รวยที่สุดได้รับในหนึ่งวินาที  หรือผู้หญิงที่ทำงานในอุตสาหกรรมทางเพศถูกกล่าวหาเป็นอาชญากร อีกทั้งสังคมใช้กฎหมายล้าหลังที่ไม่ยอมรับว่างานบริการคืออาชีพ อีกทั้งปฏิเสธว่า ผู้ทำงานเป็นพนักงานบริการก็สามารถเป็นผู้นำและดูแลความเป็นอยู่ของครอบครัวได้ เกือบทุกสังคมยังมองว่างานที่ผู้หญิงดูแลความเป็นอยู่ภายในบ้านและเกื้อกูลครอบครัว เป็นงานที่ไม่สร้างรายได้ หรือจะกล่าวให้เจ็บช้ำว่า เป็นงานที่ไร้คุณค่า

หลายครั้งที่สังคมยังมองผู้หญิงเป็นเหยื่อและเมินเฉยต่อสิทธิมนุษยชนของผู้หญิง ความมืดบอดนี้นำไปสู่การเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เมื่อเกิดความรุนแรงขึ้นกับผู้หญิงและเด็ก การใช้ความรุนแรงต่อผู้หญิงและเด็กกลายเป็นสิ่งปกติในทุกสังคมและชุมชน ผู้หญิงและเด็กต้องเผชิญความรุนแรงทั้งในบ้านและบนท้องถนน ผู้ที่ใช้ความรุนแรงเป็นได้ทั้งสมาชิกในครอบครัว ผู้นำชุมชน ตำรวจหรือแม้แต่โดยทางการทหาร โดยผู้เสียหายของความรุนแรงนั้นไม่ได้รับการคุ้มครองหรือความยุติธรรม อีกทั้งรัฐบาลมีความบกพร่องในหน้าที่การสนับสนุนอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบหรือ CEDAW ที่ในทางปฏิบัติต้องคุ้มครองและสร้างจิตสำนึกในเรื่องสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน เพื่อความผาสุก ความมั่นคงในชีวิต โดยปราศจากอคติและการเลือกปฏิบัติ

หลายคราที่สังคมยังมีอคติว่า ผู้หญิงเป็นพลเมืองชั้นสอง และมองข้ามสิทธิพลเมือง สิทธิทางการรักษา และการศึกษาของผู้หญิง  ผู้หญิงชนเผ่าจำนวนมากในเอเชียยังถูกสังคมปฏิเสธสิทธิพลเมืองขั้นพื้นฐาน รวมทั้งถูกปฏิเสธสิทธิในที่ดินและทรัพยากร ถูกปฏิเสธสิทธิในการเป็นประชาชนของผู้หญิงชนเผ่าและลูกๆของพวกเธออีกด้วย  ผู้หญิงชนเผ่า ผู้หญิงข้ามชาติ และผู้หญิงพนักงานบริการต่างถูกเลือกปฏิบัติโดยนายจ้าง เจ้าหน้าที่รัฐ สถานศึกษาและ สถานพยาบาล เราผู้หญิงและลูกของเราถูกกีดกันไม่ให้เข้าถึงการศึกษา หรือแม้แต่การรักษาพยาบาลผู้อยู่ร่วมกับเชื้อHIV

หลาย หน ที่สิทธิของผู้หญิงถูกมองว่าเป็นเรื่องที่ไม่สำคัญ โดยเฉพาะสิทธิระดับสากล ผู้หญิงชนเผ่า ผู้หญิงชนบท ผู้หญิงยากจนต้องเผชิญกับวิกฤตด้านกฎหมายและการอ้างสิทธิร่วมทางการเมืองไม่ ว่าจะเป็นปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิของชนเผ่าพื้นเมืองหรือ UNDRIP และอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบหรือ CEDAW ผู้หญิงชนเผ่าต้องเผชิญกับการกดดันให้อพยพออกจากพื้นที่พักอาศัยเพื่อทางการจะได้สร้างเขื่อน เริ่มโครงการอนุรักษ์ หรือโครงการว่าด้วยการร่วมมือพัฒนาและธุรกิจการเกษตร ก็เท่ากับว่าผู้หญิงเราถูกกีดกันการเข้าถึงและการจัดการทรัพยากรธรรมชาติ และต้องเผชิญกับปัญหาการบุกรุกพื้นที่ของทางการที่มาพร้อมกับวาทกรรมการพัฒนา

จนจะกลายเป็นเรื่องปกติที่สังคมไม่เห็นหัว ไม่ฟังเสียงของผู้หญิง อีกทั้งพื้นที่ทางสังคมสำหรับผู้หญิงยังมีน้อย ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่ทางการเมือง กฎหมาย ทหาร หน่วยงานรัฐ สถาบันกฎหมายและธุรกิจ หรือแม้แต่ในเวทีผู้นำระดับชุมชน เราผู้หญิงถูกกีดกันและเบียดขับจากการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่จะกำหนดสันติภาพ ความมั่นคงปลอดภัย และสถานภาพในการดำรงชีวิต ความคิดและความต้องการเหล่านี้ของเราไม่ได้รับการใส่ใจจากสังคมเลย


ปีนี้ เรามาเรียกร้องเพื่อการเปลี่ยนแปลง! เพราะถึงเวลาแล้วที่การกระทำของผู้หญิงจะได้รับการมองเห็นและ

เสียงของผู้หญิงจะได้รับการรับฟัง! มันเป็นเวลาที่จะ


เราต้องการเปลี่ยนมุมมองต่อกระบวนทัศน์ของโลกสมัยใหม่ ที่มิใช่เพียงรับอิทธิพลจากชนชั้นนำชั้นสูงที่มีอยู่เพียง 1 เปอร์เซ็นต์ในสังคม แต่ยังเอื้อต่อการคงอยู่อย่างไม่มีวันสิ้นสุดของความไม่เท่าเทียมในทรัพย์สิน การเข้าถึงทรัพยากร อำนาจระหว่างรัฐ ระหว่างคนจนกับคนรวย และระหว่างผู้หญิงกับผู้ชาย

เราต้องการเปลี่ยนทัศนคติเรื่องความยุติธรรมสำหรับผู้หญิง สังคมต้องต่อต้านการกระทำอันอยุติธรรมต่อผู้หญิง แต่ต้องสนับสนุนประชาชนและขบวนการผู้หญิงที่จะส่งเสียง รวมตัว และเรียกร้องหาความยุติธรรม ผู้หญิงสามารถเป็นเจ้าของในทรัพย์สินและมีส่วนร่วมในการจัดการทรัพยากร สังคมต้องให้การรับประกัน “งานที่มีคุณค่า” และค่าตอบแทนในการดำรงชีวิต ซึ่งสามารถให้ความรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยไม่ว่าจะต่อครอบครัวหรือชุมชนของเรา และที่สำคัญ การให้ความเคารพต่อการตัดสินใจ ต่อสิทธิเหนือตัวร่างกาย เพศวิถี และการดำรงชีวิตของเรา

เราต้องการขจัดอคติของสังคมที่มีต่อพนักงานบริการ สังคมต้องเปิดตาและเปิดใจที่จะยอมรับเส้นทางดำรงชีวิตใหม่นี้ พร้อมทั้งตั้งใจฟังเสียงของเราจริงๆ และให้การยอมรับว่าพนักงานบริการก็คืออาชีพหนึ่ง โดยปราศจากอคติและการเลือกปฏิบัติ

เราต้องการเปลี่ยนความคิดของสังคมที่มีต่อผู้หญิงข้ามชาติ โดยผู้หญิงเหล่านี้ต้องได้รับการเคารพ ไม่ถูกเลือกปฏิบัติหรือเหยียดหยาม แรงงานทำงานบ้านและแรงงานนอกระบบอื่นๆต้องได้รับการยอมรับว่าคืองานภายใต้กฎหมายแรงงานเพื่อแรงงานหญิงทั้งหมดจะได้รับการคุ้มครอง

เราต้องการให้การกดขี่ทางเพศจบสิ้นลง ให้การเอารัดเอาเปรียบผู้หญิงและเด็กหญิงชนเผ่าหมดสิ้นไปทั้งในด้านกฎหมาย ด้านการปฏิบัติ ด้านความเชื่อรวมทั้งในสังคม

พวกเราต้องการการเข้าถึงสิทธิด้านการบริการสุขภาพของผู้หญิงที่อยู่ร่วมกับHIVรวมถึงการสร้างทางเลือกด้านสุขภาพ และการส่งเสริมบทบาทผู้หญิงด้านการจัดการสุขภาพของตนเองให้มากขึ้นและ การจัดบริการของรัฐที่เอื้อต่อความต้องการด้านสุขภาวะทางเพศของผู้หญิงที่อยู่ร่วมกับHIVอย่างครอบคลุมรอบด้าน

เราต้องการเห็นรัฐบาลของเราให้ความสำคัญและปฏิบัติตามกฎหมายและนโยบายต่างๆทั้งระดับชาติและระดับสากล ที่ยกระดับสิทธิของผู้หญิงและเด็กหญิง อีกทั้งส่งเสริมความความยุติธรรมและความเท่าเทียมกัน

เพราะว่าวันนี้เป็นวันของผู้หญิง – เรา ผู้หญิง มาจากหลากหลายที่ หลากหลายสถานะ หลากหลายเชื้อชาติ หลากหลายชาติพันธุ์ หลากหลายความเชื่อและประสบการณ์ แต่จุดยืนของเราในการเปลี่ยนความคิด ปรับมุมมอง นี้เองที่ทำให้เรา เหล่าผู้หญิงมีความเข้มแข็ง เราเรียกร้องกับสังคมเสมอมา ไม่ว่าจะให้สังคมให้ความสำคัญกับเรา หรือแม้แต่เรียกร้องให้เข้าร่วมกับเรา เพื่อรับรู้ความแข็งแกร่ง ยอมรับความหลากหลาย เคารพความแตกต่าง และรับฟังเสียงเพื่อการเปลี่ยนแปลงที่มาจากใจของพวกเรา

รายนามองค์กรเครือข่ายร่วมจัดงานวันสตรีสากล 2557 จังหวัดเชียงใหม่

  1. มูลนิธิเพื่อสุขภาพและการเรียนรู้ของแรงงานกลุ่มชาติพันธุ์(MAP)
  2. มูลนิธิเอ็มพาวเวอร์(EMPOWER)
  3. มูลนิธิเพื่อประสานความร่วมมือชนเผ่าพื้นเมืองแห่งเอเชีย (AIPP)
  4. สมาคมผู้หญิง กฎหมายและการพัฒนาแห่งเอเชียแปซิฟิก(APWLD)
  5. เครือข่ายสตรีชนเผ่าแห่งประเทศไทย(IWNT)
  6. เครือข่ายการย้ายถิ่นในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง (MMN)
  7. เครือข่ายปฏิบัติงานสตรีไทใหญ่ (SWAN)
  8. สันนิบาตสตรีพม่า (WLB)
  9. Burmese Women Union(BWU)
  10. We women Foundation
  11. มูลนิธิเพื่อความเข้าใจเด็ก (FOCUS)
  12. มูลนิธิเพื่อสิทธิมนุษยชนและการพัฒนา (HRDF)
  13. ศูนย์สตรีศึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (WSC/FORWARD)
  14. มูลนิธิเอ็มพลัส (MPlus)
  15. Kachin Women’s Association in Thailand (KWAT)
  16. โครงการพัฒนาเพื่อสร้างสรรค์อนาคตเยาวชน (Sangsan)
  17. มูลนิธิรักษ์ไทย
  18. เครือข่ายผู้หญิงอยู่ร่วมกับเอชไอวี (TPWN)
  19. มูลนิธิศูนย์ชีวิตใหม่(NLCF)
  20. V-Day Community
  21. กลุ่มแรงงานสามัคคี(WSA) และ สหพันธ์คนงานข้ามชาติ(MWF)


ภาษาไทยกาญจนา  ดีอุต –, 085-8651979

ภาษาอังกฤษ:Tanya Lutvey –, 087-0515049

ภาษพม่า:Thae, 083-5651937

แถลงการณ์: แรงงานข้ามชาติต้องได้รับอนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตทำงานโดยไม่ต้องเดินทางกลับประเทศต้นทางของพวกเขา


เอกสารแถลงการณ์ว่าด้วยประเด็นใบอนุญาตทำงานของแรงงานข้ามชาติระยะเวลา 4 ปี

วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557


เครือข่ายการย้ายถิ่นในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง (MMN) เป็นเครือข่ายองค์กรภาคประชาสังคม, สถาบันวิจัย และองค์การมวลชน ที่ร่วมกันส่งเสริมสิทธิของแรงงานข้ามชาติและครอบครัว ขอเรียกร้องให้รัฐบาลไทยทบทวนนโยบายที่ระบุว่า แรงงานข้ามชาติต้องเดินทางกลับประเทศต้นทางของพวกเขาก่อนจึงจะได้รับอนุญาตให้ต่ออายุใบอนุญาตทำงาน หลังจากที่ทำงานในประเทศไทยครบกำหนดระยะเวลา 4 ปีทันที

บันทึกความเข้าใจ ( MOU) ว่าด้วยความร่วมมือในการจ้างแรงงาน ซึ่งเป็นข้อตกลงแบบทวิภาคีที่ประเทศไทยได้ลงนามร่วมกับประเทศเพื่อนบ้านได้แก่ ประเทศลาว, กัมพูชา และพม่า ในปี พ.ศ. 2545 และปี พ.ศ. 2546 ระบุว่าการจ้างงานในประเทศไทยจะสิ้นสุดระยะเวลาหลังจากครบกำหนด 4 ปี และแรงงานต้องเว้นระยะเวลา 3 ปีจึงจะสามารถยื่นขอใบอนุญาตทำงานใหม่ได้  ซึ่งในปี พ.ศ. 2556 รัฐบาลไทยได้มีข้อเสนอให้ลดระยะเวลาการเว้นระยะเวลาดังกล่าวให้สั้นลง จาก 3 ปี เป็น 1 เดือน อย่างไรก็ตาม ไม่เคยมีประกาศว่าด้วยการแก้ไขข้อกำหนดในบันทึกความเข้าใจดังกล่าวอย่างเป็นทางการ และสืบเนื่องจากสถานการณ์ทางการเมืองของประเทศไทยในปัจจุบัน ทำให้ไม่มีการติดตามหารือกันในประเด็นนี้เพิ่มเติม ปล่อยให้แรงงานข้ามชาติที่ใบอนุญาตหมดอายุถูกทอดทิ้ง

นับตั้งแต่มีการลงนามในบันทึกความเข้าใจเหล่านี้ เครือข่ายฯ MMN ได้สะท้อนข้อห่วงกังวลต่อข้อกำหนดนี้ในหลายวาระโอกาส ข้อกำหนดที่แรงงานข้ามชาติต้องออกจากประเทศไทยในขอบเขตระยะเวลาที่กำหนดเป็นการส่งเสริมให้ผู้ย้ายถิ่นยังคงอยู่ในประเทศไทย และกลายเป็นผู้ย้ายถิ่นที่ไม่มีเอกสาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากค่าใช้จ่ายและความซับซ้อนของกระบวนการจดทะเบียนครั้งใหม่นั้นสูงเกินไป ซึ่งนับเป็นการบ่อนทำลายวัตถุประสงค์ของกระบวนการการอนุญาตให้จดทะเบียนแรงงานย้ายถิ่นในประเทศไทย อีกทั้งยังเพิ่มความเสี่ยงต่อการถูกแสวงหาประโยชน์และการถูกขู่กรรโชกโดยนายหน้าค้ามนุษย์ที่ยื่นข้อเสนอโอกาสต่างๆในประเทศที่สาม หรือโดยนายหน้าที่จัดทำเอกสารปลอมสำหรับแรงงานข้ามชาติ อีกทั้งยังเป็นการบ่อนทำลายระบบการระบุตัวบุคคลในประเทศไทยและประเทศต้นทางของผู้ย้ายถิ่น

แรงงานข้ามชาติต่างมีความห่วงกังวล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับการต้องแยกกับครอบครัวและค่าใช้จ่ายในการกลับประเทศบ้านเกิด ตลอดจนกระบวนการจดทะเบียนครั้งใหม่  การลดระยะเวลาของการเดินทางกลับประเทศต้นทางของแรงงานข้ามชาติจาก 3 ปีเป็นช่วงเวลาที่สั้นลง เช่น 1 เดือนนั้น ไม่ใช่วิธีการแก้ไขปัญหาเหล่านี้ แต่กลับเป็นการปล่อยให้นายจ้างเผชิญสถานการณ์ที่เป็นปัญหา ถ้าหากลูกจ้างของพวกเขาต้องหยุดงานเป็นช่วงเวลาหลายสัปดาห์ และยังหมายความว่าลูกจ้างจะสูญเสียการเข้าถึงสิทธิประกันสังคมและสิทธิประโยชน์ต่างๆที่สะสมไว้

ดังนั้น เครือข่ายฯ MMN เสนอว่า แรงงานข้ามชาติควรสามารถต่ออายุใบอนุญาตทำงานของพวกเขาทุกๆ 2 ปี ตราบเท่าที่พวกเขายังได้รับการจ้างงาน โดยปราศจากข้อกำหนดให้ต้องเดินทางกลับประเทศต้นทางของพวกเขา ซึ่งประโยชน์ของการอนุญาตให้แรงงานข้ามชาติสามารถได้รับการจ้างงานต่อเนื่องในประเทศไทยนั้น ไม่ใช่เพียงความห่วงกังวลต่อครอบครัวและชุมชนของแรงงานข้ามชาติเท่านั้น แต่ยังรวมถึงนายจ้างและเศรษฐกิจของไทย ซึ่งยังคงต้องพึ่งพาแรงงานจากผู้ย้ายถิ่นสูง ผลประโยชน์ที่คาดว่าจะเกิดขึ้น ได้แก่

–         อนุญาตให้นายจ้างสามารถรักษาแรงงานที่มีความสอดคล้องกับงาน รวมทั้งคงไว้ซึ่งแรงงานที่มีประสบการณ์และความเชี่ยวชาญในการทำงาน

–         มั่นใจได้ว่าเศรษฐกิจของไทยจะไม่ผันผวนจากการขาดแคลนแรงงาน

–         ส่งเสริมการบูรณาการของแรงงานข้ามชาติที่อยู่อาศัยในประเทศเทศไทยเป็นเวลาหลายปี และสร้างความคุ้นเคยต่อวัฒนธรรมและวิถีการดำรงชีวิตของชาวไทย

–         หลีกเลี่ยงความแตกแยกของครอบครัวและมั่นใจได้ว่าเด็กลูกหลานผู้ย้ายถิ่นในโรงเรียนสามารถที่จะเรียนหนังสือต่อได้

–         สามารถปรับปรุงการส่งเสริมการบริการด้านสาธารณสุขในกลุ่มแรงงานข้ามชาติที่อยู่ในชุมชนเป็นระยะเวลานานให้ดีขึ้น

–         อนุญาตให้ชุมชนของแรงงานข้ามชาติได้รับประโยชน์จากประสบการณ์ของนักกิจกรรมที่เรียกร้องเพื่อสิทธิแรงงานข้ามชาติและอาสาสมัครที่อยู่ในชุมชนเป็นระยะเวลานาน

ดังนั้น เครือข่ายฯ MMN จึงมีข้อเสนอแนะต่อรัฐบาลไทย เพื่อนำไปสู่การปฏิบัติดังต่อไปนี้

  1. เพิกถอนข้อจำกัดเกี่ยวกับระยะเวลา 4 ปี ยกเลิกข้อกำหนดการเว้นการทำงาน 3 ปี และอนุญาตให้แรงงานข้ามชาติยื่นใบอนุญาตทำงานโดยไม่ต้องเดินทางกลับประเทศต้นทางของพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากแรงงานข้ามชาติต้องได้รับเอกสารเดินทางฉบับสมบูรณ์แทนหนังสือเดินทางชั่วคราว พวกเขาจะต้องได้รับการยืนยันว่าพวกเขาจะสามารถทำงานได้ตราบเท่าที่งานของพวกเขายังมีอยู่ ซึ่งต้องไม่มีข้อกำหนดในการจำกัดเวลาต่อพวกเขา
  2. การดำเนินการด้านบริหารจัดการและกฎหมายทั้งหมดต้องนำมาใช้โดยลดขั้นตอนที่ซับซ้อนยุ่งยากสำหรับการขยายเวลาการขอวีซ่าและใบอนุญาตทำงาน เพื่อที่จะทำให้กระบวนการต่างนั้นสามารถเข้าถึงได้โดยแรงงานข้ามชาติได้อย่างทันที การลดขั้นตอนที่ซับซ้อนยุ่งยากของกระบวนการยังช่วยลดค่าใช้จ่ายในการอนุญาตให้จดทะเบียนแรงงานย้ายถิ่นในประเทศไทย

เครือข่ายฯ MMN มีข้อเสนอแนะต่อรัฐบาลประเทศต้นทางของแรงงานข้ามชาติ เพื่อนำไปสู่การปฏิบัติดังต่อไปนี้:

  1. ทำงานร่วมกับรัฐบาลไทยเพื่อให้มั่นใจว่าแนวทางต่างๆที่ดำเนินการโดยรัฐบาลไทยนั้นจะไม่กระทบต่อสิทธิของแรงงานข้ามชาติ
  2. ดำเนินการพูดคุยหารืออย่างต่อเนื่องกับรัฐบาลไทยต่อความเป็นไปได้ในการขยายเวลาการอนุญาตให้แรงงานข้ามชาติขอใบอนุญาตทำงานมากกว่า 4 ปี
  3. จัดหาการให้บริการด้านกงสุลเพื่อช่วยให้แรงงานข้ามชาติสามารถต่ออายุใบอนุญาตทำงานของพวกเขาได้

ข้อมูลเพิ่มเติม กรุณาติดต่อ:

เรโกะ ฮาริมะ (+852) 93692244,; or

ออมสิน บุญเลิศ (ไทย) (+66) (0)869238313,; or

โป โป (พม่า): (+95) (0)9-254-111-394,

ซอคชาร์ มัม (กัมพูชา): (+855) (0)12-943767,

Back to Top